Όλοι μιλούν για την προσαρμογή του παιδιού την πρώτη μέρα στο σχολείο. Για την προσαρμογή από την πλευρά της μαμάς, ποιος θα μιλήσει;
Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου για πρώτη φορά, θα διαβάσουμε στο διαδίκτυο και στα βιβλία γονεϊκότητας συμβουλές για το «Πώς να προετοιμάσετε το παιδί για τον παιδικό σταθμό/ νηπιαγωγείο», «Τι να κάνετε αν κλάψει στην πόρτα», «Πώς να διευκολύνετε την προσαρμογή του» κτλ. Όλα είναι εστιασμένα στο μικρό πλασματάκι.
Αλλά τι συμβαίνει στο μυαλό, στην καρδιά και σε ολόκληρο το σώμα και την ψυχή της μαμάς την ώρα που αποχωρίζεται το παιδί της για πρώτη φορά; Κανείς δε ρωτάει: "Εσύ πώς είσαι;".
Μαμά, εσύ πώς είσαι;
Για πολλές γυναίκες, η πρώτη μέρα στο σχολείο δεν είναι απλώς η έναρξη μιας νέας σχολικής χρονιάς. Είναι το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής όπου η ίδια ήταν ολόκληρος ο κόσμος των παιδιών της. Μιας εποχής με γέλια, αγκαλιές και φιλιά αλλά και πολύ κούραση, αϋπνία και πολλές αλλαγές στο σώμα (με τη γέννα και το θηλασμό), στις σχέσεις (με το σύντροφο, το νέο μέλος, τον ευρύτερο κύκλο) και σε καταστάσεις. Μιας εποχής που ίσως ήταν το μοναδικό στήριγμα για το παιδί της γιατί αποφάσισε (ή αναγκάστηκε) να το μεγαλώσει μόνη της, χωρίς παππούδες και γιαγιάδες, χωρίς νταντάδες, σε μία πόλη μακριά από εκεί που μεγάλωσε.
Και ξαφνικά, έρχεται μια μέρα που πρέπει να εμπιστευτεί αυτό το κομμάτι της καρδιάς της στα χέρια κάποιου άλλου.
Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, όταν η πόρτα του σχολείου κλείνει, η μητέρα που αφήνει το παιδί της για πρώτη φορά δεν νιώθει «ανακούφιση που θα έχει λίγο χρόνο». Νιώθει ένα παράξενο συναισθηματικό κενό.
«Θα καταλάβουν τι θέλει όταν δεν μπορεί να το πει με λόγια;»
«Θα το αγκαλιάσουν αν κλάψει ή θα το αφήσουν μόνο του;»
«Μήπως το πιέζω πολύ; Μήπως είναι νωρίς;»
«Ποια είμαι εγώ τώρα που το σπίτι είναι άδειο;»
Πώς να διαχειριστείς τον αποχωρισμό
Όπως το παιδί σου χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσει τα νέα πρόσωπα, έτσι κι εσύ χρειάζεσαι χρόνο για να συνηθίσεις τη νέα πραγματικότητα.
Μια μικρή ιεροτελεστία για εσένα ίσως σε βοηθήσει να προσαρμοστείς καλύτερα στη νέα συνθήκη:
Δώσε χώρο στα συναισθήματά σου: Επιστρέφοντας στο άδειο σπίτι, είναι απολύτως φυσιολογικό να κλάψεις. Το κλάμα σου δεν είναι αδυναμία· είναι η εκτόνωση της έντασης τόσων ετών.
Γράψε ένα γράμμα στο ημερολόγιό σου: Μπορείς να καταγράψεις τι αισθάνεσαι. Άσε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου να ρέουν ελεύθερα και απλά παρατήρησέ τα. Μετά σημείωσε 2-3 προτάσεις για το πώς νιώθεις εκείνη την πρώτη ώρα. Μετά από λίγους μήνες, όταν το παιδί θα τρέχει χαρούμενο στην αυλή του σχολείου, θα διαβάζεις αυτές τις γραμμές και θα θαυμάζεις τη διαδρομή που κάνατε και οι δύο σας!
Ο «Κανόνας των 15 λεπτών» στο άδειο σπίτι: Όταν γυρίσεις στο σπίτι, βάλε ένα χρονόμετρο για 15 λεπτά. Κάθισε στον καναπέ, βάλε τη μουσική που αρέσει σε εσένα (όχι παιδικά τραγούδια!) και απλά μείνε εκεί. Δώσε χρόνο στο νευρικό σου σύστημα να καταλάβει ότι το σπίτι είναι ήσυχο.
Σωματική αποφόρτιση: Ο αποχωρισμός συχνά προκαλεί σφίξιμο στο στήθος ή στο στομάχι. Πλύνε το πρόσωπό σου με δροσερό νερό και πάρε 3 βαθιές αναπνοές (εισπνοή από τη μύτη, αργή εκπνοή από το στόμα). Πες φωναχτά στον εαυτό σου: «Το παιδί μου είναι ασφαλές. Κι εγώ είμαι ασφαλής».
Βρες το δικό σου χρόνο και χώρο επανασύνδεσης: Προγραμμάτισε τι θα κάνεις τις πρώτες ώρες. Μην τρέξεις αμέσως στις δουλειές του σπιτιού. Διάβασε μερικές σελίδες από ένα βιβλίο, περπάτησε, κάνε ένα γρήγορο μπάνιο, μίλησε με μία φίλη σου ή κάνε μία δραστηριότητα (γιόγκα, ζωγραφική ή ότι άλλο σε ευχαριστεί). Βρες χρόνο για σένα.
Δημιούργησε ένα σταθερό τρόπο αποχαιρετισμού: Κατά τον αποχωρισμό δώσε στο παιδί σου μια σύντομη, ζεστή αγκαλιά, κοίταξέ το στα μάτια και πες μια φράση που θα είναι ίδια κάθε μέρα (π.χ. «Η μαμά πάντα γυρίζει. Να περάσεις όμορφα με τους φίλους σου σήμερα στο σχολείο!»). Ακόμα, μπορείς να ζωγραφίσεις ένα "μυστικό σύνθημα" στην παλάμη του και στην παλάμη σου, μια καρδιά όπου θα την ανοίγει και θα την βλέπει κάθε φορά που του/της λείπεις. Έτσι, θα θυμάται ότι η μαμά πάντα είναι εκεί και τον/την αγαπάει. Αυτό βοηθάει τόσο το παιδί να σε νιώθει κοντά του όσο και εσένα να έχεις το χρόνο να το αποχαιρετίσεις το πρωί με αγάπη και φροντίδα.
Έκανες σπουδαία δουλειά
Αν νιώθεις την καρδιά σου σφιγμένη όταν το αποχαιρετάς στο σχολείο είναι γιατί έχεις κάνει μία εξαιρετική δουλειά. Το ότι πονάει ο αποχωρισμός είναι απόδειξη της βαθιάς σύνδεσης που χτίσατε με το παιδί όλα αυτά τα χρόνια.
